Elisa

Iets over mijn achtergrond:

Ik ben de oudste uit een gezin met drie kinderen, een gezin waar weinig ruimte was voor gesprek en emoties. Ieder leefde op zijn eigen eilandje.

We gingen naar de Nederlandse Hervormde Kerk.

De eerste vier jaren van mijn leven werden gekenmerkt door angst, paniek en nachtmerries en lichamelijke problemen, waarvan niemand de oorzaak wist

Ik verlangde naar houvast en iemand om mee te praten, zonder dat op die manier te kunnen benoemen. Op mijn 5^e “groeide ik over de problemen heen.”

Toen ik 7 jaar was, kocht mijn moeder de kinderbijbel van Anne de Vries aan de deur en las ze eruit voor. Daarna ging ik er zelf in lezen, dat gaf me een stukje houvast!

Achterin die kinderbijbel stond een plaat die me fascineerde, maar waar ik ook een beetje bang voor was: een hart en Jezus, die me aankeek met doordringende ogen en de woorden: “Zie Ik sta aan de deur en Ik klop, als je de deur opent, zal Ik bij je binnen komen!”

Dat wilde ik heel graag, maar ik wist niet hoe dat moest!

Vanaf m’n elfde heb ik elke avond gebeden, of Jezus a.u.b. niet terug wou komen, voordat ik wist hoe ik de deur van mijn hart moest open doen.

Op mijn 12^e werd ik van het ene op het andere moment ernstig ziek (acute blindedarmontsteking met perforatie). Dit was een traumatische ervaring, waarbij ik de dood in de ogen keek. Het was kantje boord. Ik vroeg me af waar ik geweest zou zijn als ik overleden was. Dat was de reden dat ik me meer in de Bijbel ging verdiepen en Bijbelstudie via de radio ging volgen, hoewel ik er niet veel van begreep.

Toen ik 17 was kreeg ik eindelijk antwoord op de vraag, hoe ik mijn hart kon openen voor Jezus. Er was een tent-evangelisatiecampagne van Baptisten, waar ik na lang aarzelen naar toeging. Ik was namelijk heel bang voor mensen en onbekende dingen! Daar heb ik een keuze voor Jezus gemaakt om zeker te weten dat ik later in de hemel zou komen. Dat gaf heel veel blijdschap. Weer een stukje houvast in mijn leven.

Maar in ons dorp was geen Baptisten kerk, dus ik bleef gewoon in de Hervormde Kerk,  waardoor m’n geloof nog niet echt tot leven kwam.

Toen ik ging werken in een apotheek, liep ik tegen veel problemen aan.

Ik had een laag zelfbeeld, was heel onzeker, kon niet voor mezelf opkomen en geen grenzen stellen. Daardoor werd ik eetverslaafd (zoetigheid), ontwikkelde een dwangstoornis en kreeg veel lichamelijke problemen!

Het was een stukje hel en ik zag het leven niet meer zitten. Dit duurde een aantal jaren, totdat ik weer een stap richting Jezus ging zetten. Ik deed belijdenis van mijn geloof en pakte de problemen samen met Jezus aan. Al was dit wel een heel proces van vallen en opstaan. De symptomen kreeg ik weer onder controle, maar onkruid wat boven de grond afgesneden wordt, groeit op een bepaald moment weer aan.

Ik trouwde met Henk en we kregen met de nodige moeite twee kinderen. Vooral na de geboorte van de kinderen staken problemen vaak weer de kop op en ook lichamelijk had ik vaak onverklaarbare klachten. Hierdoor belandde ik in het alternatieve circuit (iriscopist, magnetiseur, etc.) en ging daar steeds dieper in. Van het ene kom je in het andere , van de Bijbel begreep ik helemaal niets meer en ik kreeg steeds meer problemen met angst! Toen verhuisden we naar Klazienaveen.

Via de catechese die we gaven, kwamen we met mensen in aanraking die een keuze voor Jezus hadden gemaakt en daarnaar leefden. Ik ging naar een vrouwengroep op aanraden van de hervormde predikant en heb daar opnieuw een keus voor Jezus gemaakt en  langzamerhand begon ik in te zien dat het alternatieve circuit waar ik in zat, niet van God was. Dat heb ik voor altijd de rug toegekeerd!

Door de verhuizing naar Klazienaveen stak de angststoornis weer de kop op.

Ik had een enorme angst voor mensen en hield ze met een kilometers dikke muur op afstand. Lichamelijk was ik wel aanwezig, maar verder niet.

Ik zat vol met haat en wantrouwen en m’n hart was van steen. Ik had geen enkel gevoel meer. Dat was ook mijn uitstraling: ik was een zombie geworden!

Ook was ik heel perfectionistisch en wettisch, m’n leven was een kramptoestand. Het was niet leven, maar overleven en ik zakte geregeld in een diepe depressie. Ik was rijp voor een opname in de psychiatrie!

Door al deze blokkades vanuit pijn, kon ik niets met het geloof.

Het kwam alleen in m’n verstand, maar m’n hart zat potdicht.

Ik dacht dat het geloof en de Bijbel niet voor mij waren en dat God tegen me was i.p.v. voor mij. Het was een worsteling!

Door gesprekken en gebed van een paar christenen hier ter plekke ben ik toch buiten de psychiatrie gebleven. Langzamerhand kwam er een ommekeer in m’n leven.

Ik deed cursussen, waaronder een pastorale cursus van 3 jaar bij Koinonia, las veel boeken ook met stappenplannen om in de vrijheid te komen en begon me op andere mensen te richten. Dat gaf op zich een goed gevoel, om niet altijd met mezelf bezig te hoeven zijn. Maar het was ook een vlucht! Nog steeds  deed ik alles met het verstand, ik kon niet bij m’n hart komen en ondanks alle stappenplannen, kwam ik niet in de vrijheid! Wie Jezus in mijn leven was, kon ik nog steeds niet ervaren, hoe ik daar ook naar verlangde.

Toen er een cursus over het Vaderhart van God in Erica werd gehouden, kwam er een keerpunt. God lichtte een tipje van de sluier op. Ik kreeg gesprekken bij pastorale hulpverlening en kwam er eindelijk achter dat ik ernstig getraumatiseerd was en een persoonlijkheidsstoornis had, vanwege misbruik in de zeer vroege jeugd. Hier wist ik absoluut niets van!

Door het frequente misbruik had ik mezelf gesplitst in delen die het voor me opvingen, omdat het emotioneel en lichamelijk niet te dragen was. Alles stond los van elkaar: verstand, gevoelens en de gebeurtenissen. Als een kast met allemaal laden, die van elkaars bestaan niet weten. In elk laatje zat een gebeurtenis, de emoties en een manier van denken en handelen. Ook ontdekte ik dat ik niet leefde met m’n eigen persoonlijkheid, maar met een overlevingspersoonlijkheid. Vanaf dat punt begon de ontwikkeling van mijn door God bedoelde identiteit! Een hele klus! Maar noodzakelijk om Jezus echt te kunnen leren kennen!

Na 5 jaar moest ik daar stoppen wegens ziekte van de hulpverlener. Mijn prille identiteit was nog niet in staat zichzelf te ontplooien! De groei en het geloof verliepen nog steeds via het verstand. Na 3 jaar zonder hulpverlening, kwam ik toen bij pastorale hulpverlening terecht, die me goed kon helpen met het verwerken van trauma’s , maar ook bij het weer één geheel te worden. Vanaf dat moment, begon ik meer van Jezus  te leren kennen. Stukjes van mijn hart begonnen te ontdooien. Steeds leren delen van mij, hun emoties bij Jezus te uiten, terwijl Hij liefdevol Zijn armen om hen heen legt en de pijn, verdriet, etc. wegneemt.

Hij geneest, Hij bevrijdt en maakt de delen weer één met mij. De relatie met Jezus wordt alleen maar dieper. Al die symptomen en depressies zijn uit m’n leven verdwenen.

Zo is ook de haat uit m'n leven verdwenen en komt er steeds meer liefde van Jezus in mij. Mijn hart is zacht geworden en ik heb  ontzettend veel liefde voor andere mensen gekregen.

Ook heb ik houvast gekregen, vertrouwen en een enorme blijdschap van binnen!

De angst is stukken minder geworden, ook doordat ik de delen leer samen te werken! Dit is echt leven!! Leven zoals God het bedoeld heeft.

Het is een proces van heel veel jaren geweest, maar het is het dubbel en dwars

waard geweest. Ik geniet er bijna dagelijks van, dat ik Jezus heb leren kennen en dat gaat nog steeds door. Eindelijk ervaar ik Jezus met mijn hart!