Henk

Ik ben opgegroeid in een boeren gezin met 4 jongens, ik was de derde.

We zijn christelijk opgevoed. Mijn vader was weinig zichtbaar in ons gezin.

Op mijn 15 de zijn we verhuisd en moest ik naar een andere school.

Ik  voelde mij daar niet  geaccepteerd en mijn leerrichting werd daar niet gegeven.

Na een half jaar ben ik weer naar een andere school gegaan, maar ik moest toen in een kosthuis omdat het te ver was om dagelijks te reizen.

Ik was 20 jaar toen ik trouwde en dit huwelijk heeft 7 jaar geduurd.

Toen kreeg mijn vrouw kanker en is daar aan overleden. We hebben geen kinderen gekregen.In die tijd kon ik weinig met mijn geloof.

Na ruim een half jaar na het overlijden van mijn eerste vrouw, leerde ik Elisa kennen.

We kregen een relatie en na 7 maanden zijn we getrouwd. Twee jaar later werd Linda geboren en 4 jaar later René. Ons gezinnetje was compleet. We verhuisden naar Klazienaveen. We werden hier al snel gevraagd om catechisatie te gaan geven en we kwamen met mensen in aanraking die heel positief in hun geloof stonden en dat sprak ons ook wel aan.

In de zomer werden we gevraagd om een avond naar De Bron te komen we vonden het zeer interessant en gingen nog een avond. Het jaar daarop wou Elisa er ook graag heen, maar ik zag dat nog niet zo zitten. We kregen een vouwwagen aangeboden om te gaan.

Ja toen moest ik toch ook maar mee. Ik deed dit niet met plezier, maar om Elisa (controle).

Het was een moeilijke week. Er gebeurden dingen die ik niet in de hand had.

Aan het eind van de week kon er voor je gebeden worden. Ik vond dat moeilijk maar ik had nogal eens last van mijn rug en ik had een beenlengte verschil. Er werd voor mij gebeden en ik wist niet wat er met mij gebeurde, maar merkte wel dat er  iets gebeurd was.

Toen het afgelopen was en we terug liepen naar het campingveld kon ik eerst niet zo snel lopen en ik riep: “ Elisa niet zo snel, wacht eens even” en ik begon me te realiseren dat er iets was gebeurd. In de vouwwagen aangekomen heb ik de zooltjes die ik in mijn schoenen droeg, eruit gedaan en ze er ook nooit weer ingedaan. En nooit meer last van mijn rug gehad.

Ik begon te beseffen dat God mij had aangeraakt. Dit veranderde heel mijn leven. Ik ging voor de controle, maar God nam de controle over mijn leven. Ik werd mij meer bewust van Gods liefde voor mij.

We werden uitgenodigd voor een doopdienst door vrienden.

We gingen er naar toe. Ik vond het maar niets, ik was toch als kind gedoopt?

Een poos later werden we weer gevraagd of we mee wilden naar een doopdienst en in die dienst kreeg ik het verlangen om me ook te laten dopen. Een paar maanden later heb ik me ook laten dopen. Ik kon het niet meer zo in de reguliere kerk vinden en besloot om naar een evangelische gemeente te gaan. Na nog wat omzwervingen zijn we in deze gemeente gekomen. Ik heb ervaren dat God mij hier heen heeft geleid en dat we hier mogen dienen in Zijn huis.

Hoe ervaar ik God in mijn leven?

Als een liefdevolle Vader die voor mij zorgt, die van mij houdt, die zijn hand op mijn leven heeft. Dit heb ik heel duidelijk ervaren tijdens de ziekte van mijn dochter Linda en het genezingsproces. Hij was er voor mij met zijn rust en vrede.

Waarin ben ik veranderd?

Ik ben zachter geworden, minder oordelend, minder nors. Liefdevoller, meer liefde van Jezus in mij. Ik houd meer rekening met anderen, sta klaar om mensen te helpen waar ik kan. Ik lees boeken en in de Bijbel, wat ik voor die tijd niet deed.

Jezus is meer realiteit in mijn leven geworden.